شفیعی کدکنی رابیشتر بشناسیم

شفیعی کدکنی رابیشتر بشناسیم

دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی در سال ۱۳۱۸ در شهر كدكن چشم به جهان گشود.وی سرودن شعر را از جوانی به شیوه کلاسیک آغاز کرد. ولی پس از چندی به سوی سبک نو مشهور به نیما یوشیج روی آورد .او با نوشتن" در کوچه باغ های نیشابور "به نامآوری رسید.شفیعی کدکنی را باید در زمره شاعران اجتماعی بدانیم. او در اشعار خود تصویری از جامعه ایرانی در دهه ی ۴۰ و ۵۰ خورشیدی را بازتاب می دهد، و با رمز و کنایه آن دوران را به خواننده می نمایاند. دلبستگی و گرایش فراوان به آیین وفرهنگ اسلامی و بخصوص خراسان نشان می دهد.

در باب شعر شفیعی- ویژگی ها، ارزش ها و احیاناً کاستی های آن _ تاکنون مقالات، کتب و پایان نامه های پرشماری نوشته شده است که طبعاً طالبان می توانند به آنها مراجعه نمایند. ما در این یادداشت به تناسب نکته ای را یادآوری می کنم:

«شعر» اصلی ترین، محوری ترین و پراهمیت ترین مولفه و دغدغه زندگی معنوی شفیعی کدکنی به شمار می رود، با همه وسعتی که آفاق دیگر شخصیت چندبعدی او دارد، آنکه می خواهد به شناختی درست و منطبق بر حقیقت از شفیعی دست یابد، «باید»، «شعر» او را مدار و محور بررسی خود قرار دهد و در روشنایی آن به تحلیل سایر ابعاد زندگی او بپردازد. این نکته را با وجود آگاهی بر نهایت پرهیز شفیعی از سایه افکندن نیمکره شاعرانه شخصیتش بر نیمکره تحقیق و تدریس یادآوری کردم. رمز کامیابی او در این است که حوزه های متفاوت و رنگارنگ زندگی را شناخته و الزامات و ابزار هر حوزه را درک کرده و به «تفکیک» قلمرو «عقل» و «دل» ـ که در نگاه او کلیدی ترین معضل و لغزشگاه تاریخ ایران است _ قادر گشته است. «دل» و «عقل» در زندگی شفیعی رابطه ای تکامل بخش و تنگاتنگ با هم دارند. «دل» جهت و چارچوب کلی جریان زندگی را تعیین می کند و «عقل» به تدبیر تام و مطلق امور مربوط به خود می پردازد. البته از آنجا که هدف اصلی برای شفیعی «شعر» است لاجرم حاصل کار «عقل» باید در خدمت تکامل و تعالی شعر قرار بگیرد. روشن تر بگویم شفیعی از تحقیق به نفع شعر «استفاده ابزاری» می کند![«شاید هیچ کس باور نکند که دلبستگی من به نقد ادبی و مطالعات در باب تصوف از فرط دلبستگی به شعر است» (موسیقی شعر / بیست و دو) چون معتقدم که «آشنایی با گذشته ادبی [و فرهنگی] برای یک شاعر صاحب استقلال و سبک نه تنها مانع رشد و بالیدن نیست بلکه شاید یکی از عوامل و شاید تنها عامل در تعالی هنری باشد. (مقدمه بر دیوان فروزانفر تهران ۱۳۸۲ ص ۱۳]

شفیعی به شهادت همگان و تصریح خود «هرگز عضو هیچ حزب و گروه و دسته سیاسی» نبوده و شدیداً از هرگونه ابراز نظر در باب مسائل سیاسی روز پرهیز کرده است.

ودریک جمله او"استاد مسلّم ادبیات وطنی" است.

آثارفراوان از جمله چند مجموعه شعر وتالیفات ومقالات این شخصیت برجسته را می توانیدازسایت تخصصی "شعرزلال"وبلاگ" دانشکده ادبیات دانشگاه تهران"و سایت" آفتاب"بصورت الکترونیکی دانلود کنید.